Je, Uhakikisho wa Msamaha ni Nini?

Watu wengi wasio na dini sana duniani bado wanafahamu mstari wa kawaida wa Kanisa Katoliki la Kirumi, “Nibariki, Baba, kwa kuwa nimetenda dhambi.” Yasemwapo wakati mshirika wa parokia anapoingia kibanda cha maungamo binafsi na kasisi, ni maneno yanayohifadhi ukweli wa dhambi na hitaji la neema. Nini kinatokea baadaye katika tukio hili? Kufuatia orodha ya dhambi zilizokiriwa, kasisi kisha anaagiza hatua fulani za toba na hatimaye kutamka msamaha. Mapokeo ya Mangeuzo pia yanathibitisha umuhimu wa kukiri dhambi na kupokea msamaha, lakini kuna tofauti kadhaa muhimu.

Tofauti ya kwanza ni tunakiri kwa nani. Kwa kuwa Biblia inatuambia kwamba “yuko mpatanishi mmoja kati ya Mungu na wanadamu, mwanadamu Kristo Yesu” (1 Timotheo 2:5), tunaamini kwamba Yule pekee anayeweza kurekebisha ufa ambao dhambi zetu zimesababisha ni Kristo, si kuhani au mchungaji. Tunaziungama dhambi zetu moja kwa moja kwa Mungu, tukikiri sifa za Kuhani wetu Mkuu, Kristo Yesu (Waebrania 4:14–16).

Tofauti ya pili ni mahali tunapoamini ungamo linapaswa kufanyika. Wanamageuzi huchukua kile kinachotokea katika faragha ya kibanda cha ungamo na kukiweka “mbele” kama sehemu kuu ya ibada ya umma. Kwa karne nyingi, alama ya liturujia za Kimageuzo (mpangilio wa ibada) imekuwa na sehemu ya “kutakasa.” Mfano unaweza kuonekana hivi: Neno la Mungu linasomwa, watu wanaitikia kwa kuungama dhambi zao, na kisha mchungaji anatangaza msamaha kwa wale wanaomtumaini Kristo Yesu.

Kwa nini kuifanya hii kuwa sehemu ya ibada ya umma?  Unaweza kuhisi kuungama dhambi kama jambo la kibinafsi na la faragha. Labda umewahi kuhisi kutoamani katika ibada ya kanisa ambayo imekutaka ukabiliane moja kwa moja na dhambi zako za wiki iliyopita. Makanisa mengi yameacha aina yoyote ya kusoma sheria au kuungama dhambi hasa kwa sababu hawataki watu wawe na wasiwasi. Lakini Wanamageuzo wameshikilia njia nyingine, na sababu inahusiana na asili ya ibada.

Ibada ni kukutana na Mungu, na watu wenye dhambi hawawezi kuingia katika uwepo wa Mungu mtakatifu. Ungamo la dhambi na tangazo la haki linalopatikana katika Kristo Yesu ni ukumbusho wenye nguvu kwamba mbali na injili, ibada haiwezekani hata kidogo. Zaidi ya hayo, ibada ipo ili kuunda na kuimarisha utambulisho wa Kikristo. Kama Wakristo, sisi ni wenye dhambi na watakatifu, na yote mawili ni muhimu (1 Yohana 1:8–9). Katika ibada ya pamoja, wakati wa kusisimua hutokea wakati mchungaji anapotangaza msamaha tulio nao katika Kristo Yesu, akitukumbusha utambulisho wa wenye dhambi waliokolewa kwa neema—wale waliochaguliwa na wenye thamani machoni pa Mungu.

Hii inatuleta katika tofauti ya tatu kati ya mbinu za Kikatoliki na za Kimageuzo katika msamaha: kinachotokea wakati mchungaji anapotangaza msamaha. Mchungaji hatamki kitu kipya anapofanya hivi bali anatangaza kile ambacho tayari ni kweli kulingana na Maandiko. Kinyume chake, “msamaha” (kutoka kwa neno la Kilatini absolvere, linalomaanisha “kuweka huru”) ni kitendo cha kuhani kumweka mtu huru kutoka kwa hatia ya dhambi zao. Lakini hakuna mamlaka kwa wanadamu kusamehe dhambi (Marko 2:7), ingawa kuna mamlaka ya kuhubiri kwamba dhambi zimesamehewa (Matendo 13:38). Katika wakati huu muhimu katika ibada ya Kimageuzo, mchungaji anasimama mahali pa Mungu—sio badala ya Mungu—na kwenye midomo yake tunasikia maneno ya Mungu wetu mwenye kusamehe na mwenye huruma: “Basi sasa hakuna hukumu kwa wale walio katika Kristo Yesu” (Warumi 8:1). Hii ndiyo sababu tangazo la msamaha katika makanisa mengi ya Kimageuzo litajumuisha tu usomaji wa kifungu kutoka kwenye Biblia kinachoeleza wazi msamaha wa injili na tumaini. Ni katika Neno la Mungu na ahadi yake ambapo tunapata uhakika wetu wa msamaha.

Kwa kuzingatia hili, tangazo la msamaha ni moja ya sehemu kuu za liturujia ya Kimageuzo. Dhambi hutuweka chini, lakini injili hutuinua juu (tazama Zaburi 32:3–5). Ni mafuta ya tumaini letu na nguvu ya utiifu wetu. Ibada ni wakati wa kukutana na “Mungu wa neema yote” (1 Petro 5:10)—Mungu anayewafikia waasi wasiostahili na ambaye anakuwa, kama Daudi anavyosema, “mwinua kichwa changu” (Zaburi 3:3). Yeye ni Mungu ambaye ni “mwenye huruma, mwingi wa neema na kweli” (Kutoka 34:6). Katika ibada ya umma, moyo Wake unaonekana wazi kabisa, labda hasa katika tangazo la msamaha.

Wale ambao tayari wanamwamini Kristo wamesamehewa kabla ya mchungaji kuutangaza. Hakuna kinachobadilika kwa hali halisi ndani yetu au kati yetu na Mungu katika wakati huo. Lakini ingawa tayari tumesamehewa, mara nyingi tunasahau, jambo ambalo husababisha shaka na kutotii. Hakikisho la msamaha, kwa hivyo, ni ukumbusho unaohitajika wa sisi ni nani kama watu wa Mungu: “Wakati mmoja hamkuwa watu, lakini sasa ninyi ni watu wa Mungu; wakati mmoja hamkupokea rehema, lakini sasa mmepokea rehema” (1 Petro 2:10).

Makala haya yalichapishwa awali kwenye Blogu ya Ligonier Ministries.